|
|
|
|
 |
|
 |
|
|
|
|
Hülya'nın Göbeği
Sonsuza kadar yaşama şansımız olsaydı, hiç pişman olmazdık. Her istediğimizi yapma arzumuzu bir sonraya ötelemeye, pas geçmeye en büyük engel zamandır. Bu nedenle insanların küçük hikayelerinden daha büyük ve ağır bir keşke torbaları var...
Ben Hülya Avşar'ı tanımam. Bildiğim, görünenlerle sınırlı. Dünyama ait biri değil. Ona hakkında okuduklarım yüzünden kimi zaman sinir olmuşluğum, "Pes" demişliğim de vardır ama bunlar şimşek hızı zamanlarda olmuştur; oturup dedikodusunu yapacak kadar değil. Hülya Avşar'ın hayatında yaşamak isteyip de nelere ulaştığını, nelere ulaşamadığını ve hangi fırsatları kaçırıp da "Keşke" dediğini bilemem. Son günlerde onu düşünmem de onu tanıyor olmam yüzünden değil ve bu yazı da onun ismi geçtiği halde onun için yazılmıyor aslında. Bu, bir güne dair bir yazı...
İnsan yaşlandığını kolayca gözlemleyebildiğiniz, tüysüz bir canlıdır. Her canlı gibi yaşam süresini kendi yaşam sınırlarının içinde yaşar ve ölür. İnsan bazen ansızın da ölebilir ama neyse... Konumuz, yaşlanarak ölmek üzerine.
Bence gençlik, hayatı sonsuz sanma illüzyonudur; yaşlılık ise bitimliliği bile bile kendini ve kendi olma keyfini keşfetme süreci. İnsan, yaşamının sınırlarının olduğunu anladığı andan itibaren ikinci defa doğma şansını da yakalar. Bu şansı yakaladığında, ince beli kalınlaşmıştır; kalçaları sarkmış, gözaltlarında torbalar oluşmuştur çoğunlukla. Ve insanın bu çöküş için keşke demeye hiçbir şansı yoktur. Estetik yaptırabilir, düşen göğsünüzü kaldırabilir, gözlerinizin altındaki torbaları aldırabilirsiniz... Göbeğinizdeki yağları çekip, ciddi bir ameliyatla bütün karnınızı toplayabilirler ama... Karşı koyma şansınız yoktur. Kaportanızı bir yere kadar düzelttirebilirsiniz.
İdeal Güzellik Nedir?
Yaratmaya çalıştığımız dünya ile gerçeklik arasındaki fark her zaman size kendini dayatır. Yaşlanmak sadece dışarıdan gözlemlenebilen bir durum değildir; bedenin fonksiyonlarına da doğrudan yansır. Mesele salt güzellik olmaktan çıkar, yaşamsal hale gelir; daha doğrusu ölümcül.
İdeal güzellik genç bedenlerle ölçümlenir. Gençlik ve güzellik yüceltilir, yaşlanma ise gizlenmeye çalışılacak utanç verici bir durum gibi algılanır.
İnsanlığın kirli bilinçaltı gibi konuşan bir gazetede, Hülya Avşar'ın denize atlarken çekilmiş, göbekli fotoğrafını görünce işte bunları düşündüm. Hülya'nın deniz keyfini sonuna kadar yaşamaya istekli, neşeli, umursamaz halini gördüm; bir de koca göbeğini. Gazeteciler, belli ki sadece göbeğini görmüşlerdi, sanki gizli kalması gereken bir sırrı açığa çıkarır gibi heyecanlı bir de başlık çakmışlardı üstüne... Bedensel bozulmayı ayıp ya da günah gibi teşhir etmeleri ne ilkti ne de son olacak elbette. Ama bu sefer tombala Hülya'ya çatmıştı. Onun bu konuyu konuşmak isteyen gazetecilere sakin cevap vermesi, umursamaz davranması bile haber yapılacak kadar önemsendi. Kendini Türkiye'nin en güzel kadını ilan ettiği için hafifçe dalga geçtiğim kadından, onlar da belli ki böyle bir cevap beklemiyorlardı.
Türkiye'nin En Güzel Kadını
Hülya ne hissetti acaba? Yaşamı boyunca güzelliğiyle uğraşılan bir dünyada, artık güzel bulunmadığının söylenmesini içeriden bir yerden nasıl karşıladı? Kırıldıysa onu ne yapıştırır? Estetik ameliyatlarla bedenini tazelemeye çalışıp, basın tarafından "Hülya yine formunda" diye yazılması mı? Umarım hayata fütursuzca dalmaya devam eder; Türkiye'nin en güzel kadını olmayı sürdürerek...
Ve şişman bir göbek görüp, içten içe kendiyle ölçen, "Ah pek de bozulmuş" diyenlere bir çift sözüm var. Belki bilmiyorsunuz ama bir gün herkes yaşlanır.
|
|
| |
|
|
